Simon Schrikker

Dieren staan meestal centraal in het werk van Schrikker. We kennen vooral zijn hondenschilderijen. Opvallend zijn daarbij zijn pasteuze verfbehandeling en een sterk gevoel van dreiging die Schrikker bij de kijker wil oproepen. De hond, vooral de vechthond, bleek voor dat gevoel uitermate geschikt. Inmiddels heeft de kunstenaar voor een bredere invalshoek gekozen. De hond heeft de laatste tijd gezelschap gekregen van zeedieren. Ook hiermee zoekt de kunstenaar de grens op tussen enerzijds spanning, anderzijds een grote mate van herkenbaarbeid. In de serie Pulpo, Spaans voor octopus, onderzoekt hij mogelijkheden om bewegingen van de vele tentakels vast te leggen op het doek.  In de serie The Great White en Sea Scapes is de grote witte haai uitgangspunt. Ook in deze serie ervaren we een gevoel van dreiging, zonder dat er eigenlijk iets gebeurt. Er is iets met haaien dat een gevoelige snaar raakt in ons onderbewuste, stelt de kunstenaar, iets dat ons als mens zowel intrigeert als een vreselijke angst inboezemt. Dit was voor hem een reden om de witte haai centraal te stellen in een reeks schilderijen, waarvoor de kunstenaar per boot naar de Farralon eilanden vlakbij San Francisco vertrok, een eilandengroep waar iedere herfst een grote groep witte haaien naar toe trekt. Het gebied is onherbergzaam, de (onbewoonde) eilanden zijn voorzien van met vlijmscherpe rotsen en de zee is er woest. Dit als contrast met de wereldstad San Francisco en het Silicon Valley, het Mekka van de high tech dertig kilometer verderop. De grens tussen de gemanipuleerde wereld van de mens en die van de oncontroleerbare weerbarstige natuur, met al zijn schoonheid en verschrikkingen, is hier flinterdun.

 

Zonder titel, 240 x 190 cm, olie op linnen, 2016

www.simonschrikker.com