Ad Schouten

Ad Schouten bouwt al jaren gestaag aan een constellatie van kunstwerken die op een of andere wijze een reflectie bieden op de relatie tussen kunsthistorische fenomenen en een vorm van collectief geheugen. Hij legt daarbij interesse aan de dag voor bijvoorbeeld de door het sociaal-realisme beïnvloede schilderkunst uit de voormalige DDR, of voor de modernistische beeldtaal van het interbellum. Maar de meest consequente belangstelling geldt toch de conceptuele kunst, performances en happenings die hij in de jaren zestig en zeventig van de vorige eeuw persoonlijk heeft meegemaakt; kunstwerken die uit de aard der zaak vluchtig, immaterieel en vaak niet gekaderd waren.

In diverse series schilderijen, fotografische projecten en onderzoeken heeft Schouten zich met deze thematiek beziggehouden. In een niets verbloemende zelfportrettenreeks verplaatst hij zich in (bekende afbeeldingen van) de iconen van de conceptuele- en performancekunst, zoals Ben d’Armagnac, Douglas Huebler of Joseph Kosuth. Hiermee legt Schouten zowel het melodrama van de eigen beroepspraktijk open, als dat hij de persoonscultus rondom deze idealisten visualiseert en relativeert. Maar het merendeel van zijn recente werk bestaat uit bekende, overgeleverde beelden van beroemde performances uit de kunstgeschiedenis in losse verfstreken op papier. Hij bevindt zich in dezelfde cultuurhistorische traditie, sterker nog: in dezelfde kunsthistorische lijn als zijn referenten. Fragmenten uit de tekst van Arno van Roosmalen, directeur Stroom Den Haag, uit het boek “Ad Schouten 1:1”, uitgave de Maasstad, Rotterdam 2008

 

Zonder Titel, 50x 65 cm, acryl, tempera/gouache op papier, 2016